మీ.. ప్రియనేస్తం.!

స్కూలుకెళ్ళే పిల్లల విషయంలో తల్లిదండ్రుల బాధ్యత, కర్తవ్యం

2010-02-09T11:54:00.008+01:00

ప్రతీ జీవికి తన ప్రతిరూపంపై అంతులేని ప్రేమ ఉంటుంది. పిల్లల్ని కనడం పెంచడం, వారికి విద్యాబుద్ధులు నేర్పించి భావి జీవితంలో వారికి బంగారు భవిష్యత్తు ఏర్పడేలాగా వారికి మార్గదర్శకం కల్పించడం ప్రతీ తల్లిదండ్రుల అభిమతం, ఆశయం కూడానూ. స్కూల్ చదువు దాటి కాలేజీ వయసుకొచ్చిన పిల్లలకు తమ చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచాన్ని ఆకళింపు చేసుకునే పరిణతి కొద్దో గొప్పో ఉంటుంది. కానీ, పదిహేనేళ్ళయినా నిండని పిల్లల విషయంలోనే మరింత జాగ్రత్త అవసరం.

మాములుగా అయితే 'Information is wealth' అనే మాట నిజమే. కానీ, స్కూలు కెళ్ళే పిల్లల విషయంలో అవసరానికి మించి వారికి చేరువలోనున్న విషయ సమాచారం కొత్త అనర్ధాల్ని తీసుకొస్తోంది. అది ఎలక్ట్రానిక్ మీడియా, న్యూస్ ఛానళ్ళు, ఇంకా సినిమాలు, ఇంటర్నెట్టు, చాటింగులు, సెల్ ఫోనులు వగైరా... ఏ రూపంలోనైనా అయ్యుండచ్చు. వీటన్నిటి మూలంగా వాళ్ళ నిష్కల్మషమైన అమాయకత్వాన్ని చాలా చిన్న వయసులోనే కోల్పోతున్నారు. వారి మానసిక స్థాయికి మించి పరిస్థితుల్ని అర్ధం చేసుకోలేని, సమన్వయపరచుకోలేనంత పెద్ద పెద్ద విషయాల్లోకి దూరిపోతున్నారు. ఫలితంగా ఒక్కోసారి పిల్లలూ, వారి తల్లిదండ్రులూ కూడా భారీ మూల్యాన్నే చెల్లించాల్సిరావచ్చు.

ఇవ్వాళ్టి రోజుల్లో ఆరో, ఏడో తరగతి చదివే పిల్లలకి ఆర్కుట్లోనో, ఫేస్ బుక్లోనో, వందా రెండొందల మంది స్నేహితులు, అలాగే ఓ యాభై మంది చాటింగ్ ఫ్రెండ్స్ ఉంటున్నారు. రోజూ పొద్దున్నించి సాయంత్రం దాకా స్కూల్లో ఉండే పిల్లలకి ఇంటికొచ్చాక మళ్ళీ స్కూల్ స్నేహితులతోనైనా సరే గంటల తరబడి చాటింగులు చేసే అవసరం లేదు కదా.! ఇంత చిన్న వయసులోనే, వాళ్ళ చేతుల్లో ఉంటున్న లేటెస్ట్ మోడల్ కెమెరా సెల్ ఫోన్లు, డిజిటల్ ప్లేయర్లు, కెమెరాలు, కంప్యూటర్లు వగైరా.. అవసరమైనదాని కంటే అనవసరమైన సంగతులనే ఎక్కువ నేర్పుతున్నాయి పిల్లలకి. వీటన్నీటి గురించి పిల్లలకి తెలియాల్సిన ఆవశ్యకత ఉంది. అదే విధంగా వాళ్లకి అవి వాడుకునే అవకాశం ఉండటంలో కూడా తప్పు లేదు. కానీ, ఏ స్థాయిలో నియంత్రణ ఉండాలన్నదే ముఖ్యమైన విషయం.

అయితే, పూర్తిగా పిల్లల్ని ఇలాంటి వాటికి దూరంగా ఉంచి ఒక మూలన కూర్చోబెట్టి బెత్తంతో బెదిరించడం కూడా దీనికి పరిష్కారం కాదు. మారుతున్న కాలంతో పాటుగా, మన జీవితాల్లోకి వచ్చి చేరుతున్న సాంకేతిక పరిజ్ఞానాన్ని వాళ్ళు కూడా అందిపుచ్చుకోవాలి. కాకపోతే సరైన మోతాదులో మాత్రమే.! ఉదయం నుంచీ రాత్రి దాకా వాళ్ళ వాళ్ళ ఉద్యోగనిర్వహణలో తలమునకలయ్యే తలిదండ్రులు ప్రతీ రోజూ వారి వెన్నంటే ఉండి పిల్లలు ఏం నేర్చుకుంటున్నారో, ఏం చేస్తున్నారో తెల్సుకోగలిగే వీలుందా..? ఈ పరిస్థితిని సమర్ధవంతంగా ఎదుర్కొంటూ పిల్లలకి అందమైన స్కూల్ జీవితాన్ని, రేపటి బంగారు భవిష్యత్తుకి సక్రమమైన, బలమైన పునాదిని ఏర్పరచడంలో తల్లిదండ్రులు అనుసరించాల్సిన పద్దతులు ఏంటి.?

అలాగే మరో సంగతి. ఇవాళ్టి సమాజపు పరిస్థితులు, సామాజిక భద్రత ఏ స్థాయిలో ఉన్నాయో మనందరం చూస్తూనే ఉన్నాం. పిల్లలు ఆడుకోడానికి బయటి కెళ్ళినా, పక్క వీధిలో ఉన్న షాపుకి ఒంటరిగా పంపాలన్నా, స్కూల్ నుంచో ట్యూషన్ నుంచో రావడం ఒక పది నిమిషాలు ఆలస్యమౌతున్నా ఇంట్లో తల్లిదండ్రులు గుండె చేత బట్టుకుని కూర్చోవాల్సిన పరిస్థితి. ప్రస్తుత సమాజ పరిస్థితుల దృష్ట్యా స్కూల్ కెళ్ళే పిల్లల క్షేమం కోసం, భద్రత కోసం వారికి ప్రత్యేకంగా తలిదండ్రులు తెలియచెప్పాల్సినవి, నేర్పించాల్సినవి, ఏమైనా ఉన్నాయా?

ఇత్యాది విషయాల గురించి చర్చించడానికి మన ఈ 'ప్రియనేస్తాన్ని' వేదికగా చేసుకుందాం. మీకు ఇదివరకే పిల్లల విషయంలో ఎదురైన అనుభవాల్ని, మీరనుసరించిన మెళకువల్ని ఇక్కడ పంచుకోండి. అనుభవం లేనివారైనా 'ఇలా చేస్తే బాగుంటుంది' అని మీకనిపించిన మీ ఆలోచనల్ని, అభిప్రాయాల్ని చెప్పండి. ఈ విషయ ప్రాతిపదికన అందరికీ ఉపయుక్తంగా ఉండేట్టు, ఒక ఆరోగ్యకరమైన చర్చకి ఇక్కడ స్థానం కల్పిస్తారని ఆశిస్తున్నాను. ఇక మీదే ఆలస్యం మరి..!

ఈ అంశంపై వ్యాఖ్యానించిన పలువురు బ్లాగర్ల అభిప్రాయాల్ని కూడా ఇక్కడ ఉంచుతున్నాను. (అంతా కలిపి చదవడానికివీలుగా ఉంటుందని)

పరిమళం గారి వ్యాఖ్య:
ముందుగా ప్రియనేస్తాన్ని పునః ప్రారభించినందుకు అభినందనలండీ !
ఇక పిల్లల పెంపకం విషయానికొస్తే ..వెనుకటి రోజుల్లో మనకు పిల్లల పట్ల ఇంత అభద్రతా భావం ఉండేదికాదు .కారణం ఉమ్మడి కుటుంబాలు కూడా కావచ్చు.తాతయ్య , బామ్మ పిల్లలను పక్కన పడుకోబెట్టుకొని మంచి కధలు , రామాయణ , భారత ఘట్టాలవంటివి చెబుతూ ఉండేవారు వాటిలో మానవతా విలువలు పెంపొందిన్చుకోవటానికి తొలి బీజం పిల్లల్లో అక్కడే పడేది. రాముడిలా ఉండాలని , దుష్టస్వభావులు ఎప్పటికీ విజయం సాధించలేరని ఇలా అన్నమాట ! అలాగే వేమన , సుమతీ శతకాలు వల్లెవేయిస్తూ మంచి చెడు విచక్షణ నూరిపోసేవారు .అలాగే పిల్లల్ని ఏ తాతయ్యో స్కూలుదగ్గర దింపి రావడం అలా చేసేవారు. ఇది అప్పటి విషయం .
ఇప్పుడు ఉమ్మడి కుటుంబాలు నూటికొకటి రెండు ఉంటాయేమో ..పైగా భార్యాభర్తలు ఉద్యోగాలు చేసేవారు ఎక్కువగా ఉంటున్నారు.వారికి పిల్లకోసం పూర్తిసమయం కేటాయించడం కుదరదు .అప్పుడు ఇంట్లో ఉన్నపుడు వారితోపాటు తల్లితండ్రులు కూడా విజ్ఞానదాయకమైన , ఆరోగ్యకరమైన వినోదభరితమైన కార్యక్రమాలు చూస్తూ ..ఒక్క చదువు మాత్రమె కాకుండా వారి ఇష్టానికి అనుగుణంగా ఇతర యాక్టివిటీస్ లో పాల్గొనేలా ప్రోత్సహించాలి దానివలన సమయం దొరికితే టీవి ,ఇంటర్నెట్ వంటివాటిపట్ల ఆకర్షితులు కాకుండా మంచి హాబీని పెంపొందిన్చుకున్నవారవుతారు.
ఇప్పటిరోజుల్లో పిల్లలు ఇంటర్నెట్ గేమ్స్ ఆడటం , ఆర్కుట్ వంటి కమ్యూనికేషన్స్ లో ఉండటం గర్వంగా ఫీలయ్యే తల్లితండ్రులూ ఉన్నారు .అలా చేయకుండా అవుట్ డోర్ గేమ్స్ , ఇంకా సుడోకు లాంటి పజిల్స్ పూర్తిచేయించడం వంటివి చేస్తే ఫిజికల్ ఫిట్ నెస్ తోపాటు , మెదడు కూడా చురుకుగా ఉంటుంది .
సెల్ ఫోన్స్ కనీసం పదవతరగతి దాటేవరకూ పిల్లలకు అందుబాటులో లేకుండా చూడటం వారి ఆరోగ్యరీత్యా మంచిదని డాక్టర్లే చెపుతున్నారు .
ప్రస్తుత పరిస్థితుల్లో పిల్లల భద్రత విషయంలో కూడా పేరెంట్స్ చాలా అప్రమత్తంగా ఉండటం అవసరం.వారికి పరిచయస్తులనుండి , అపరిచితుల వరకు ఎటువంటి జాగ్రత్తలు తీసుకోవాలో వారికి ఒకటికి రెండుసార్లు తెలియచేసి పిల్లల్లో భయం రేకెత్తకుండా ధైర్యాన్ని నింపాలి . అలాగే టీనేజ్ పిల్లలవిషయంలో కూడా వారి ప్రవర్తనను గమనిస్తూ ఉండాలి . హార్మోన్స్ ప్రభావం వల్ల ఆవయసువారిలో మార్పు సహజం అది పేరెంట్స్ అర్ధం చేసుకొని వారిని అనుమానిస్తున్నట్టు ,హర్ట్ చేస్తున్నట్టూ ప్రవర్తించకుండా వారిని సరైన మార్గంలో నడిపించాలి . స్నేహితుల్లా మెలుగుతూ వారికి చెప్పటమే కాకుండా వారు చెప్పేదికూడా విని,వారికి అన్నివిషయాలలోనూ మనం తోడుగా ఉంటామన్న భరోసా కల్పించగలిగితే టీనేజ్ ఆత్మహత్యలు ఉండవు .
మధురవాణి గారూ !ఏదో నాకు తోచింది కొంతవరకు చెప్పాను .ఇంకా చాలా చెప్పాలని ఉంది కాని ఇప్పటికే చాలా పెద్ద టపా ఐంది .అప్పుడప్పుడూ మన మూలాల్ని పిల్లలికి అందించలేకపోతున్నామే అని ఆవేదనగా ఉంటుంది . ప్రియనేస్తం లో పాలుపంచుకొనే అవకాశం ఇచ్చినందుకు ధన్యవాదాలు .

భావన గారి వ్యాఖ్య:
పిల్లల చిన్నప్పుడు తల్లి తండ్రులు ఎంత టైం వాళ్ళతో కలిపి గడపగలిగితే అంత మంచి భవిష్యత్తు ఇవ్వగలం అనుకుంటా నేను. చిన్నప్పుడు వాళ్ళు ఎక్కువ టైం మనతో గడపాలనే అనుకుంటారు కాదు అని దూరం జరిపి మన పనుల కోసం టీవీ లకు కంప్యూటర్స్ కు అలవాటు చేసేది మనమే.. వాటి ని తగ్గించి ఎక్కువటైం వాళ్ళతో గడపటం మన భాద్యత. ఆ పైన స్కూల్ లో కూడా ఒక్క చదువే కాకుండా ఆరోగ్యం జిమ్ లాంటి క్లాస్ లు వుండాలి. చిన్నప్పటి నుంచి పిల్లలకు ప్రతి విషయం విపులం గా చెప్పాలి. శరీరం ఎంత ముఖ్యమో దానిని ఆరోగ్యం గా, శుభ్రం గా వుంచుకోవటం, శరీరానికి ఇవ్వవలసిన గౌరవం ఇవ్వటం నేర్పాలి. నేను పైన చెప్పింది షోకులో, బట్టల గురించి కాదు...పిల్లలప్పటి నుంచే మంచి చెడు వితరణ నేర్ప గలగాలి.. ఆలోచింప చెయాలి. వీలైనంత క్లుప్తం గా చెపేను. నేను చెప్పినవి అంత తేలిక కాదు చెయ్యటం చెయ్య గలగటానికి తల్లి తండ్రుల కు ముందు తెలియాలి కదా... తల్లి గా తండ్రి గా మారటం ప్రకృతి దేవుడు ప్రసాదించిన ఒక అధ్బుత వరం,ఆ అధ్బుతాన్ని సంపూర్తి గా ఆస్వాదిస్తూ ఆ భాద్యత ను నెరవేర్చటం మన కర్తవ్యం తిరిగి మనం చేయగల భాద్యత.

మాలా కుమార్ గారి వ్యాఖ్య:
ముందుగా మీ ప్రియ నేస్తానికి అభినందనలు , బెస్టాఫ్ లక్ .
పిల్లల విషయం లో భాద్యత అంటే చాలానే వుంటుంది . అది ఒక వయసు తో తీరి పోయేది కాదు . అమ్మయ్య పెద్దవాళ్ళు ఐపోయారు , ఇక మనం రిలాక్స్ కావొచ్చు అనుకోలేము . ఏ వయసుకు ఆ వయసుకే పిల్లలకు తల్లి తండ్రుల అవసరం వుంటుంది . ఎప్పటికప్పుడు కనిపెట్టుకొనే వుండవలసి వస్తుంది .
ఇక స్కూల్ కెళ్ళే పిల్లలతో నైతే మరీ జాగ్రత్తగా వుండాలి . కొత్త వాళ్ళ తో మాట్లాడవద్దు , ఎవరేమి ఇచ్చినా తినొద్దు వగైరా అందరు చెప్పేవే .ఇప్పుడు అన్ని కార్పొరేట్ స్కూల్స్ . ఇంట్లో మనమెంత పొదుపుగా , జాగ్రత్తగా వుండటము నేర్పించినా స్కూల్ పరిసర ప్రభావం తప్పదు .అక్కడి నుండే , ఈ ఫేస్ బుక్ , ఆర్కుట్, ఫాన్సీ సెల్ ఫోన్స్ మొదలవుతాయి . వద్దొంటే వినరు . పేరెంట్స్ దాదాపు అందరూ , ఐ టి వుద్యోగస్తులు . వాళ్ళ టైం వాళ్ళ చేతుల్లో వుండదు . మరి ఈ కాలం లో నైతే కొంచం కష్టం గానే వుంది ! మాలాంటి పెద్దవాళ్ళు ఇంట్లో ఎంత చెప్పినా బయట ప్రభావం , అయ్యో వాళ్ళ తో ఎక్కువ గడపలేక పోతున్నాము అనే గిల్టీ ఫీలింగ్ తో పేరెంట్స్ చేసే అతి గారాబం , అతి శ్రద్ధ మాలాంటి వాళ్ళకు మింగుడు పడటము లేదు . పరిస్తితులు అలా వున్నాయి .కాబట్టి భావన చెప్పినట్లు పిల్లలతో ఎక్కువ సమయము గడపటము , వారిని ఎప్పటికప్పుడు చెక్ చేస్తూ వుండటము తప్పనిసరి . ఇద్దరి లో ఎవరో ఒకరు , కొంత జాబ్ సమయము తగ్గించుకొని , పిల్లలకు ఎక్కువ సమయము కేటాయించాలి . వీక్ ఎండ్స్ లలో మాల్స్ కో , సినిమాలకో తీసుకెళ్ళటము కాకుండా , బంధువుల ఇళ్ళకు తీసుకెళ్ళాలి . పండగలకు , ఇతర ఫంక్షన్స్ కు కూడా వీలైనంతవరకు తీసు కెళ్ళాలి .దాని తో అందరి తో కలవటము నేర్చుకుంటారు . అతి గారాబం , అతి శ్రద్ధ , పిల్లలేమై పోతారో అనే టెన్షన్స్ తగ్గించు కోవాలి . నన్నడుగు తే ముందు అమ్మలు , కాస్త దానికే నెట్ లో సర్చ్ చేసేయటము , ఆ పైన వాళ్ళ నాలెడ్జ్ అంతా పిల్లల మీద చూపించేసి , ఘాభరా పడిపోయి , బి .పి పెంచు కోవటము తగ్గించు కోవాలి . నేనైతే మా అమ్మాయికి , కోడలి కి ఎప్పుడూ ఇదే చెపుతాను . ( ఇది వాళ్ళు ఎలాగు చదవరు కాబట్టి , ఇక్కడ ఈ విషయం ధైర్యం గా రాసేసుతున్నాను . మీరు ఎవరూ చెప్పకండీ ) సహజ వాతావరణం లో పెరగ నీయాలి . మాకు తెలిసినావిడ అంటారు , పిల్లలను గౌర్నమెంట్ స్కూల్స్ చదివిస్తే గట్టి పడతారు అని . ఎంత చెప్పుకున్నా , ఎంత చైల్డ్ సైకలజీ చదివి ,జాగ్రత్త తీసుకున్నా , పరిసరాలను బట్టి , అవసరాన్ని బట్టి అప్పటికప్పుడు చేయవలిసిందే !!!

త్వరలో మీ ముందుకి రానున్న ప్రియనేస్తం.!

2010-02-01T11:06:00.002+01:00

'ప్రియనేస్తానికి స్వాగతం' అని చెప్పి దాదాపు పదిహేను నెలల పైనే అయిపోయింది. ప్రియనేస్తాన్ని మొదలుపెట్టగానే చాలా మంది బ్లాగ్మిత్రులు, వీక్షకులు అందరూ ప్రోత్సాహంగా ఇది ఒక మంచి ప్రయత్నమని సంతోషంగా స్పందించారు. పరిమళం గారూ, ఇంకా కొందరు మిత్రులు సమాజంలో నిత్యం చూస్తున్న ఏదో ఒక సమస్యతోనైనా ప్రియనేస్తాన్ని కొనసాగించమని సూచించారు.

ఇన్ని రోజులు 'ప్రియనేస్తం' లో పోస్టులు రాకపోవడానికి వివిధ కారణాలున్నాయి. వ్యక్తిగతంగా నాకు సరైన వీలు కుదరకపోవడం అందులో ముఖ్యమైనది. గతం గతహా.. అనుకుని ఇహ ఇప్పుడు మాత్రం యీ మౌనానికీ,ఆలస్యానికంతటికీ ముగింపు పలికేసి, ఇప్పటి నుంచైనా అందరికీ ఉపయుక్తమైన మంచి చర్చలకు ప్రియనేస్తాన్ని వేదికగా నిలపాలని నిర్ణయించుకున్నాను.

అతి త్వరలో ఒక కొత్త పోస్టుని మీ ముందుకి తీసుకొస్తాను. చర్చలో పాలు పంచుకునే బాధ్యతంతా మీదే మరి.!

స్వాగతం... ఓ.. ప్రియనేస్తం...

2008-10-06T21:12:00.000+02:00

స్నేహం... ఎన్నెన్నో చిన్న చిన్న అనుభూతుల కలయిక. నేస్తం...కష్టంలో, సుఖంలో, బాధలో, సంతోషంలో మనకి తోడు. ప్రపంచం అంతా మనకి ఎదురుతిరిగినా..మనల్ని వెన్నంటి ఉండే నిజమైన నేస్తం. అలాంటి ఒక మంచి నేస్తమే...ఈ "ప్రియనేస్తం" కూడా..

ప్రతీ మనిషి జీవితంలో ఎన్నెన్నో సంఘటనలు జరుగుతూ ఉంటాయి, మరెన్నో పరిస్థితులు వస్తూ ఉంటాయి. గతంలో పరిస్థితులని ఒకసారి దాటేసాక ఇప్పుడు మళ్లీ గుర్తుతెచ్చుకుంటే..ఓస్..ఇంతేనా..అప్పుడు మాత్రం ఎంత కంగారు పడిపోయాను అనవసరంగా...అనిఅనిపిస్తుంది.ఎవరైనా నాకు ఈ సమస్య ఉంది అని ఏదైనా చెప్తే మనలో చాలామందికి..అంతేనా! అని అనిపిస్తుంటుంది. కాని ఆ పరిస్థితిలో ఉన్నవాళ్ళకి మాత్రం కంగారు ఎక్కువగా ఉంటుంది. వాస్తవం ఏంటంటే సమస్య మనది అయినప్పుడు మనం దానికి మానసికంగా చాలా attach అయి ఉంటాము. అదే బయటి నుండి చూసేవాళ్ళు సమస్యని detatchedగా ఉండి ఆలోచిస్తారు. మన సమస్య అయితే emotional linkage ఉండటం వల్ల మనం strict decisions తీసుకోలేము. అదే వేరే వ్యక్తి అయితే ఏ సంబంధం లేదు కాబట్టి, నిర్మొహమాటంగా వారి అభిప్రాయలు చెప్తారు. ఒకోసారి మనం ఇలాంటి సందేహ స్థితిలో ఉన్నప్పుడు దగ్గర స్నేహితుల్ని సలహా అడిగితే, మనం బాధపడతామని గానీ, అపార్ధం చేసుకుంటామని గానీ, నిర్మొహమాటంగా వారి అభిప్రాయలు చెప్పలేరు. ఎందుకంటే మనం ఏ విషయానికి ఎలా స్పందిస్తామో వాళ్ళకి బాగా తెలుసు కాబట్టి. ఒకోసారి మనకి చేయాలనిపించేది మంచి నిర్ణయం కాకపోవచ్చు. ఎందుకంటే మనసుకి నచ్చినంత మాత్రాన అది సరైన నిర్ణయం అయిపోదు కదా..! ఇక్కడే మనసుకీ, మెదడు కీ, clash వస్తుంది. కానీ..కొన్ని సందర్భాల్లో మనసుకి కష్టంగా ఉన్నా సరైన నిర్ణయం తీసుకోక తప్పదు మన భావి జీవితం కోసం. ఇంకో ముఖ్యమైన విషయం ఏంటంటే, మనం ఏ విషయంలోనైనా మన శ్రేయోభిలషులందరినీ సలహాలు అడిగి వాళ్లు చెప్పేవి అన్నీ శ్రద్దగా విని, అన్నీ కోణాల్లో analyse చేసుకుని తుదినిర్ణయం మాత్రం మనమే తీసుకోవాలి. because you are the whole & sole responsibility for everything in your life.

ఇదంతా ఎందుకు ఇక్కడ చెప్తున్నానంటే... ఈ ప్రియనేస్తం మీకొక మంచి నేస్తం, శ్రేయోభిలాషి. అందుకని ఈ విషయంలోనైనా మీరు కొంచెం confused గా ఉన్నట్టయితే, మీ పరిస్థితిని ప్రియనేస్తం కి పంపించండి. ఇక్కడ మీ ప్రశ్నలకి సమాధానాలు పొందండి. ఇక్కడ post చేసిన సందేహంగానీ, పరిస్థితి గురించి కానీ, మన ప్రియనేస్తం చూసే మిత్రులందరూ చదివి వాళ్లకు తోచిన సలహాలు వాళ్లు ఇస్తారు. ఒక ముఖ్యమైన విషయం ఏంటంటే మీ సమస్య మేము తీర్చేస్తాం..ఎందుకంటే మేము చాలా గొప్పవాళ్ళం కాబట్టి అని చెప్పడం కాదు ఇక్కడ ఉద్దేశ్యం. అలాగే ఊరికే సరదా కోసం, కాలక్షేపం కోసం కూడా కాదు. ఒక మంచి నేస్తంలాగా మీ సమస్యని పంచుకుని మీకు కొంచెం సహాయపడడమే ఈ చిన్న ప్రయత్నం. A friend in need in friend in deed కదా మరి..!

ఇదే కాకుండా..ఈ blog లో ఇంకొక మంచి విషయం కూడా ఉంది. మనం జీవితంలో ఎన్ని కోణాలు చూడగలిగితే మనకి అంత అనుభవం వస్తుంది. అంటే..చాలా మంది పరిస్తితులు, సమస్యలు గురించి తెలుసుకోవడం వల్ల ప్రపంచం గురించి, మనుషుల గురించి...ఇలా చాలా చాలా సంగతులు తెలుస్తాయి. మన ఆలోచనా పటిమను, మన విశ్లేషణను, పెంపొందిస్తాయి. ఒక మనిషిగా అన్ని రకాల అనుభవాలు తెలుస్తాయి. మన అనుభవాలనుంచి నేర్చుకునే దాక వేచి ఉండకుండా వేరే వాళ్ల అనుభవాల్లోనుంచి కొంతైనా నేర్చుకోగలిగితే మనం జీవితంలో కొన్నైనా తప్పటడుగులు వేయకుండా కాపాడుకునే అవకాశం ఉంది. ప్రముఖ తెలుగు నవలారచయిత యండమూరి వీరేంద్రనాథ్ గారు విజయానికి అయిదుమెట్లు పుస్తకంలో అనుకుంటా ఒక సంగతి చెప్పారు. ఏంటంటే ఆయన ఏదో పత్రిక కోసం ఒక శీర్షిక నిర్వహించారట కొన్ని సంవత్సరాలు. అందులో పాఠకులు ఆయన్ని చాలా సందేహాలు అడిగేవాళ్ళు. దానికి ఆయన స్పందించి ఆయన అభిప్రాయాన్ని, సలహాని చెప్పేవారట. అలా ఎంతో మంది పరిస్థితుల్నీ, వాళ్ల ఆలోచనా విధానాల్ని తెలుసుకోవడం వల్ల ఆయనకి మనస్తత్వాన్ని, సమస్యలనీ విశ్లేషించే సామర్ధ్యం ఇంకా మెరుగుపడిందట. అందుకనీ, మనం ఎన్ని ఎక్కువ పరిస్థితుల్ని విశ్లేషించడం వల్ల మన ఆలోచనా పరిధి అంత మెరుగుపడుతుందన్నమాట.

అందుకని మనం కూడా అలాంటి చర్చల్లో పాలుపంచుకుందాం ఈ ప్రియనేస్తంలో..

అయితే ఎవరైనా మీ సొంత సమస్య / ప్రశ్న / పరిస్థితి / సందేహం ఏదయినా సరే ప్రియనేస్తం కి పంపించండి. మీ గురించి కాకపోయినా మీ స్నేహితులు గానీ, మీరు చూసిన ఏదయినా పరిస్థితిని గాని మీరు పంపించవచ్చు మనందరి చర్చ కోసం. ఏదయినా పరిస్థితిని మీరు ఊహిస్తే..ఇలా అయితే ఏమి చెయ్యాలి అని అనుకునేవి..అలాంటివేమైనా ఉన్నా కూడా పంపించండి. అందరితో చర్చించి ఎక్కువ కోణాల్లో ఒక పరిస్థితిని విశ్లేషించే అవకాశం ఉంటుంది.

you can ask anything about family, relatives, relationships, friendship, love etc...

Send all your queries to this mail id priyanestham4u@googlemail.com

please mention in your mail if you don't want me to publish your name and details here in the blog. so that, I'll not disclose your name but will post only the question here.

ఎల్లప్పుడూ...మీ...

ప్రియనేస్తం